Rozmiar: 87746 bajtów

 



Dzik

Dzik ma tułów krępy, z boków ścieśniony, szczególnie u samców, o silnie rozwiniętej części przedniej. Głowa (łeb) jest duża i wydłużona, osadzona na krótkiej, grubej i muskularnej szyi. Oczy są stosunkowo małe, brunatne. Uszy (słuchy), wysoko osadzone i stojące maja kształt szerokiego trójkąta o zaokrąglonym wierzchołku. Część twarzowa głowy dzika jest silnie wydłużona, zakończona ryjem (gwizdem). Na jego końcu znajduje się rozszerzona, okrągła, nago i bardzo silnie unerwiona tarcza ryjowa (tabakiera). Nogi (biegi) są średniej długości i bardzo silne. Palce środkowe, III i IV, zakończone są mocnymi racicami. Stosunkowo niskie umiejscowienie niewielkich palców bocznych - II i V (szpil) powoduje, iż w czasie stępania i one odciskają się w podłożu. Ogon jest dość długi, zwisając sięga do stawu skokowego. Zakończony jest kitą dłuższych włosów, tzn. chwostem, bardziej wyraźnym u dorosłych samców (odyńców) niż u samic (loch). Okrywa włosowa (suknia) dzika składa się z twardych, ale elastycznych włosów okrywowych, zwanych szczeciną, oraz z gęstego podszycia włosów wełnistych. Zimą suknia jest ciemna i kudłata. Latem dzik okryty jest krótką szczeciną, stopniowo wyrastającą i gęstniejącą. Warchlaki (dziki w 1 roku życia) do wieku 4-5 miesięcy mają suknią pasiastą. Na rdzawobrunatnym tle, wzdłuż grzbietu i boków ciała, przebiegają wyraźne żółtawo-płowe pasy. Suknia zimowa warchlaków jest ciemna, lecz z wyraźnym odcieniem rdzawym. Zasadniczym środowiskiem bytowania dzika jest las. Zasiedla on wszystkie typy lasów, Dzik jest głównie roślinożercą. Pokarm roślinny stanowi około 90% udziału, a pokarm zwierzęcy około 10%. Rośliny uprawne stanowią jedną trzecią całego pokarmu. Pokarm zwierzęcy dzika to różnego rodzaju bezkręgowce, dżdżownice, owady i ich larwy, mięczaki, drobne gryzonie i inne małe kręgowce oraz padlina. Ruja (huczka) przypada na miesiące późno jesienne i zimowe. Ciąża trwa 108-120 dni. Zasadniczym okresem rodzenia młodych jest marzec, kwiecień i maj. Samice przystępują tylko raz w roku do rozrodu. Średnia wielkość miotu dla samic w pierwszym roku życia od 4,1 do 4,3; w drugim roku życia od 5,7 do 5,8 a dla samic starszych 6,5. Okres laktacji trwa około 4 miesięcy. W wieku kilkunastu dni młode poza mlekiem matki zaczynają przyjmować pierwszy pokarm.


Jeleń Szlachetny

Jeleń jest zwierzęciem o harmonijnej budowie ciała. Samce noszą poroże nadające ich sylwetce swoiste piękno. Okrywa włosowa (suknia) jelenia ma latem czerwono- brunatno-rudawe ubarwienie o różnych odcieniach. Zimowa suknia jest płowa. Włosy sukni letniej są krótkie, zimą niemal dwukrotnie dłuższe i gęstsze. Na pośladkach występuje wydłużona plama zwana lustrem. Latem jest ona brązowo-żółta, zimą żółto-biała. Cielęta są barwy rudobrunatnej z żółtawobiałymi plamkami na bokach ciała. Na zewnętrznej stronie tylnej stopy (badyla), poniżej pięty, widoczne są pęczki dłuższych włosów pokrywających gruczoły metatarsalne. Na górnej stronie karku biegnie pasmo ciemniejszych włosów- sięgające do grzbietu. Samice mają dwie pary sutek. Jest silnie związany ze środowiskiem leśnym. Zasiedla lasy liściaste, mieszane i lite drzewostany lub plantacje drzew iglastych. Jelenie nigdy nie były liczne w rozległych, zwartych kompleksach lasów pierwotnych. Wspólną cechą środowisk leśnych preferowanych przez jelenia jest występowanie w ich obrębie lub bezpośrednim sąsiedztwie powierzchni trawiastych (luk, łąk, pastwisk). Jelenie wykazują wyraźną zmienność sezonową w doborze środowiska. W okresie wiosennym często penetrują łąki i szuwary, latem i jesienią lasy dębowo- bukowe, natomiast zimą ich najważniejszą ostoję Drzewa i krzewy są najważniejszymi roślinami żerowymi. Dostarczają one pokarmu w postaci pędów, kory, liści i owoców stanowią bory sosnowe.


Kuna

Ubarwienie sierści ciemnobrązowe, na brzuchu jaśniejsze, na szyi jasna plama. Nos w kolorze czarnym. Ciało giętkie i długie, umożliwia sprawne poruszanie się pomiędzy gałęziami drzew. Nogi krótkie, długi puszysty ogon. Prowadzą aktywny tryb życia nocą. Kuny żyją w określonym, niezmiennym terytorium leśnym, urządzają legowisko w starych drzewach, w ich dziuplach lub opuszczonych gniazdach. Najczęściej wybierają dęby. Pożywienie stanowią Żaby, gryzonie, ptaki, jaja, owady. Ciąża trwa przez okres do 9 miesięcy. Młode osobniki rodzą się w liczbie od 2-7 i są ślepe przez 3-4 tygodnie, a mleko matki spożywają przez 3 miesiące życia. Młode po 3-5 miesiącach odchodzą od rodziców, ale dopiero po 6 miesiącach stają się samodzielne, po 3 latach życia osiągają dojrzałość płciową.


Sarna

Ogólna budowę ciała sarny można określić jako, wysmukłą. Głowa jest krótka, z profilu o zarysie zbliżonym do trójkąta. Pysk (gęba) zakończony jest dużymi, nieowłosionymi czarnymi nozdrzami (chrapami). Oczy (świece) z długimi rzęsami na górnej powiece, są brunatno czarne z podłużną, poziomo ustawioną źrenicą. Uszy (łyżki) mają kształt podłużnie owalny, a długość ich sięga 2/3 długości głowy. Szyja jest stosunkowo cienka, dłuższa od głowy. Tułów jest dosyć krępy. Ogon jest szczątkowy, prawie niezauważalny. Nogi (cewki) są wysokie i cienkie. Tylna para ma silniejszą budowę i jest w stawach skokowych mocno wygięta. Sarna jest gatunkiem zdolnym do zasiedlania różnych środowisk. Występuje zarówno w wielkich, zwartych kompleksach leśnych, jak i na zupełnie bezleśnych terenach. Odpowiada jej zarówno las liściasty jak i iglasty. Nie unika wysokich gór, nie stroni od bagien i innych terenów podmokłych. Ulubionym środowiskiem sarny jest teren stanowiący mozaiką lasów i obszarów rolniczo uprawnych Sarna odznacza się znaczną wybiórczością pokarmową. W warunkach leśnych głównymi składnikami żeru są rośliny zielone, a w mniejszym stopniu liście i pędy drzew, krzewów i krzewinek. W pokarmie sarny polnej przeważają rośliny uprawne. Dzienne zapotrzebowanie sarny w okresie letnim wynosi około 3 kg żeru zielonego. Do pokrycia zapotrzebowania sarny na wodę wystarczy na ogół rosa i wilgoć zawarta w roślinach. Rzadko widuje się sarny pijące wodę bezpośrednio z wodopojów


Borsuk

Ubarwienie na grzbiecie szare, na brzuchu i kończynach czarne. Na głowie widoczne wzdłużne dwie białe pręgi. Uszy są małe. Ciało zakończone krótkim ogonem. Kończyny posiadają po 5 palców Są aktywne nocą. Za dnia spędzają czas w norze. W okresie zimowym w czasie mrozów zasypia w norze, w cieplejsze dni wychodzi w celu zdobycia pożywienia. Nieczystości z nory są na bieżąco usuwane na zewnątrz, dzięki temu jest ona cały czas czysta i pozbawiona nieprzyjemnych zapachów. Żyją w grupach złożonych z dwóch dorosłych osobników oraz kilku młodych. Pokarm stanowią grzyby, żołędzie, ślimaki, owady, dżdżownice, młode króliki, zające, ptaki oraz ich jaja, owoce i warzywa. Gody trwają od końca zimy do początków jesieni. Poród samicy zachodzi w miejscu specjalnie do tego przygotowanym, zazwyczaj jest to nora, w której młode pozostają przez 8 tygodni. Karmienie mlekiem kończy się po 4 miesiącach.


Puszczyk

Puszczyk jest nieco większy od wrony, mierzy do 40 cm długości. Ma duże ciemne oczy, nogi opierzone. W ubarwieniu przeważa kolor brązowy. Na głowie brak pęczków piór. Zasiedla głównie starodrzewy, zarówno leśne, jak i parkowe, stare cmentarze, aleje, duże ogrody; najliczniejsza z Gellońskich sów. Dźwięczny głos godowy samca jest ulubionym podkładem dźwiękowym do pełnych napięcia, nocnych scen w filmach. Także z tego względu, że puszczyk jest naszą najpospolitszą sową, jego głos jest bardziej znany niż głosy innych sów. Puszczyk jest także najwszechstronniejszym łowcą, ponieważ jego jadłospis nie ogranicza się jedynie do myszy, nornic i szczurów, ale wzbogacony jest również o ptaki do wielkości gołębia włącznie. Wylatuje na żer o zmierzchu. Jest naszym cennym sprzymierzeńcem w walce z gryzoniami. Gnieździ się w dziuplach, w których zwykle spędza dzień. Podlega ochronie.



Tarpan

Mały wzrost, silna i krępa budowa; prymitywna, ciężka głowa; szyja krótka i nisko osadzona, prosta; mało wyraźny kłąb, głęboka klatka piersiowa, zad ścięty, obfita czarna grzywa i ogon z nielicznymi jasnymi włosami, umaszczenie myszate, czarna pręga grzbietowa, pręgi na kończynach, rzadko występuje pręga łopatkowa. Klacze są mniejsze od ogierów. Wysokość w kłębie koni dorosłych (klacze i ogiery): minimum - 130 cm, maksimum -140 cm obwód klatki piersiowej: wartości minimalne koni dorosłych (klacze i ogiery) - 165 cm obwód nadpęcia, wartości minimalne koni dorosłych: klacze - 16,5 cm, ogiery - 17,5 cm masa ciała 300 - 400 kg. Koń dojrzewa bardzo szybko, w drugim roku życia jest gotowy do rozrodu. Okres ciąży wynosi ponad 11 miesięcy.





Orlik Krzykliwy

Orlik krzykliwy to wędrowny ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych, Średnie wymiary ciała to: długość 61-66 cm, rozpiętość skrzydeł 160-170 cm, waga do 1600 g. Obie płci ubarwione są podobnie: ciemno, matowo z szarym odcieniem. Potylica i barki jaśniejsze. Dziób ciemny, palce żółte. Podobny do orła przedniego, lecz wiele mniejszy, nieco większy od myszołowa. W locie widoczne długie, deskowate skrzydła z palczasto rozłożonymi lotkami pierwszego rzędu oraz białe nasady lotek. Zamieszkuje zwarte, stare i rozległe lasy, przeważnie mieszane, w pobliżu pól uprawnych, łąk i pastwisk, na obszarach obfitujących w tereny podmokłe i jeziora. Łatwy do zobaczenia tylko na obszarach liczniejszego występowania. Poluje na stosunkowo drobne zwierzęta (głównie płazy i gady, ale także drobne ptaki, małe ssaki i duże owady), których wypatruje z wysokiego posterunku lub też chwyta je na piechotę. Gnieździ się zazwyczaj na wysokich drzewach, w koronie, zwykle przy pniu lub rozwidleniu konarów. Gniazdo jest zbudowane z gałęzi, wysłane trawą. Wyprowadza jeden lęg w roku, składając 1-2 białawe lub rudawe jaja (63x53 mm.) pokryte brązowymi plamami, bez połysku, składane pod koniec kwietnia lub na początku maja. Wysiadują oboje rodzice przez okres 40-43 dni. Pisklętami opiekują się także oboje przez 49-56 dni w gnieździe i około 25 dni poza nim. Objęty ochroną gatunkową ścisłą. Wokół gniazd orlików krzykliwych obowiązuje strefa ochronna przez cały rok w promieniu do 100 m, a okresowo (od 1.03 do 31.08) - w promieniu do 500 m od gniazda.


Rusałka Kratkowiec

Rusałka kratkowiec wyróżnia się dużą zmiennością sezonową (ten był fotografowany jesienią). Wiosną są żółtobrązowe z czarnymi, żółtymi i białymi plamami, latem zaś są czarnobrązowe z żółtobiałymi i rdzawymi przepaskami. U obu form występuje na spodzie skrzydeł występuje białawy siatkowaty rysunek na brązowofioletowym tle. Występuje w wilgotnych, widnych lasach i na ich skrajach, w parkach i na polanach na terenie całego kraju. Owady dorosłe można spotkać w maju (pokolenie wiosenne), a następnie w lipcu i sierpniu (pokolenie letnie). Imago żywi się nektarem kwiatów roślin z rodziny selerowatych. Zielonkawe, owalne jaja są składane przez samice w kolumienkach na dolnej stronie liści pokrzywy. Gąsienice żerują od czerwca do września. Rośliną żywicielską jest pokrzywa zwyczajna .Poczwarka jest formą zimującą. Przepoczwarczenie następuje pod liśćmi pokrzyw, poczwarki wiszą głową w dół.


Paź Żeglarz

Żeglarz jest większy od pazia królowej. Długość skrzydła przedniego przekracza 50 mm. Ubarwienie skrzydeł żółte z czarnym deseniem poprzecznych dłuższych i krótszych przepasek. Wzdłuż brzegu zewnętrznego skrzydeł tylnej pary występują cztery jasnoniebieskie, pół księżycowate plamy i u wierzchołka skrzydeł pomarańczowa plama ograniczona od dołu czarną plamą z niebieską źrenicą. Spód skrzydeł ubarwiony tak jak wierzch Świeżo wylęgłe gąsienice są ciemne, ozdobione dwiema większymi i dwiema mniejszymi plamami na grzbiecie, później stają się zielone z żółtym paskiem na grzbiecie i bocznymi paseczkami podobnej barwy. Występuje w lasach liściastych, ogrodach oraz obszarach zarośniętych niskimi krzewami roślin żywicielskich preferując suche, kserotermiczne stanowiska. Polifagiczne gąsienice żerują na tarninie, śliwach, gruszach, ponadto na głogach, czeremsze, czarnym bzie, jabłoniach, brzoskwiniach i innych drzewach owocowych. Gąsienice drugiego pokolenia pozostają zielone do czasu przepoczwarczenia. Gąsienica przed przepoczwarczeniem przybiera kolor ochrowożółty. Poczwarka letnia jest zwykle zielona, zimująca - brunatna. Większość zimujących poczwarek pada ofiarą drapieżców i pasożytów. Żeglarek ma nieco odmienne zwyczaje niż paź królowej: gąsienice przędą sobie na liściach "poduszeczki", do których się przyczepiają podczas żerowania, a motyle tego gatunku poszukują na obszarze swego występowania najwyższy punkt, dokąd zlatują się osobniki z całej okolicy. Na odosobnionych, często wapiennych pagórkach często spotykano dziesiątki osobników skupiających się w jednym miejscu. W upalne dni motyle szybują wykorzystując prądy powietrzne wznoszące lub godzinami siedzą na roślinach z szeroko rozpostartymi skrzydłami. Motyle drugiego pokolenia poszukują miejsc bardziej wilgotnych. Zimuje poczwarka podobna do zeschłe go, zwiniętego liścia tarniny.


Avatar Art - Tomasz mar. Chojnacki & Anna s.d. de Luna y Euskadi 2008