Rozmiar: 87746 bajtów

 



Łoś

Cechy charakterystyczne:
Wysokość w kłębie 1,5-2,34 m Długość ciała 2,4-3,1 1m Długość ogona 5-12 cm Ciało duże, masywne, łeb długi, szeroki, zakończony szerokim pyskiem z zachodzącą górną wargą pomagającą w chwytaniu i szczęką z 32 zębami. Łeb u samca posiada rozwinięte poroża. Szyja jest masywna, pozwala na swobodne obracanie głową. Na grzbiecie widoczny garb. Kończyny długie i silne, na końcach rozwidlone i szeroko rozsuwalne racice. Tryb życia: Samice żyją w stadach z młodymi osobnikami, samce samotnie, zimą grupują się Żeruje w dzień i w nocy, jednak najlepszą porą dla łosia jest ranek i wieczór. Po lądzie może poruszać się bardzo cicho, za to na terenach podmokłych jest głośny. Biega z prędkością 30 do 50 km/h. Odżywianie: Rośliny, błotne, polne, trawy, liście, pąki kwiatów, pędy drzew iglastych i liściastych, pędy drzew. Rozmnażanie: W okresie bukowiska samica przywołuje samca dźwiękiem podobnym do płaczliwego ryku. Młode osobniki przychodzą na świat w ilości 1-2, mają czerwono-brunatne ubarwienie, mają 80 cm wysokości i tyle samo długości.


Bóbr

Bóbr, ssak z rzędu gryzoni. Długość ciała osiąga 75-100 cm, ogona 30-35 cm, waga 18-30 kg. Masywna budowa ciała; futro bardzo gęste, od szaro- do czarnobrunatnego; ogon spłaszczony, pokryty łuskami, uszy i oczy małe, palce tylnych nóg spięte błoną pławną. Zamieszkuje stojące i płynące wody w lasach liściastych o bogatym podszyciu. Prowadzi aktywny tryb życia o zmierzchu i w nocy. Jest znakomitym pływakiem, świetnie nurkuje, pod powierzchnią wody może przebywać nawet do 15 min. Kopie nory w przybrzeżnych skarpach lub buduje żeremia z gałęzi i mułu, do których wejścia zawsze znajdują się pod wodą. Na szczególną uwagę zasługują jego mocne, niezwykle silne zęby, którymi jest w stanie ścinać drzewa nawet o dużej średnicy. Żyje w stadach rodzinnych, przez całe życie pozostaje monogamistą. Jego pokarm stanowią przybrzeżne krzewy, liście, kora, miękkie drewno.


Żuraw

Długość ciała: 105-130 cm. Ptak większy od bociana o popielatym ubarwieniu z czarną szyją i głową oraz białą szeroką brwią za okiem. Na ciemieniu czerwona plama. Z tyłu ciała zwisa pióropusz wydłużonych i wygiętych piór. W locie przypomina bociana, lecz różni się ubarwieniem i aktywnym sposobem lotu. Żuraw będąc do niedawna ptakiem skrytym i wymagającym odludnych siedlisk, ostatnio kolonizuje tereny w pobliżu człowieka, co przyczynia się do znacznego wzrostu jego liczebności Występowanie: zabagnione obrzeża jezior i stawów, mokradła, śródpolne zabagnienia, podmokłe olsy i łęgi Siedliska: jeziora, mokradła i bagna, olsy, stawy hodowlane Liczebność Nieliczny ptak lęgowy Gniazdo: kopiec z roślinności na płytkiej wodzie ukryty wśród roślinności Lęg 2 oliwkowe lub beżowe, brązowo nakrapiane jaja. Wysiadywanie: 30 dni. Młode osiągają lotność po 65-70 dniach Pokarm Głównie urozmaicony pokarm roślinny, ale zjada również drobne zwierzęta Wędrowny. Przylot: II-III, odlot: IX-X Gatunek chroniony


Bocian Czarny

Gatunek ten wyspecjalizował się do życia w rozległych kompleksach leśnych. Są to najczęściej najstarsze drzewostany, w obrębie lub w bezpośrednim sąsiedztwie których znajdują się śródleśne cieki, bagna, zbiorniki wodne. Środowisk takich jest coraz mniej z uwagi na obniżanie się poziomu wód gruntowych. Różnego rodzaju mokradła, dostarczające bocianom czarnym niezbędnego pokarmu, jakim są głównie ryby, płazy czy ślimaki, wysychają lub ulegają szybko postępującej sukcesji. Badania wykazały, że w terytoriach "słabszych" (mniej zasobnych w mokradła) bociany czarne wyprowadzają mniejszą liczbę młodych a w okresach suszy część par prawdopodobnie w ogóle nie przystępuje do lęgów. Samica składa 3-5 jaj. Liczba wychowywanych młodych wynosi zwykle 2 lub 3 rzadziej 4 lub 1. Bociany czarne potrzebują odpowiednich drzew do zakładania swoich gniazd. Najchętniej wykorzystują do tego celu stare dęby. Gniazdo umiejscawiane jest na grubej, poziomej gałęzi lub w rozwidleniu korony. W okolicach, gdzie nie ma dębów, a występują odpowiednie warunki środowiskowe w postaci śródleśnych terenów podmokłych, bociany czarne często zakładają gniazda również na innych drzewach: olszach, jesionach, sosnach, wiązach, bukach itp. Z braku odpowiednich, starych drzew budują gniazdo na drzewach młodszych. Młode gałęzie często nie wytrzymują ciężaru kilkuletniego gniazda, co powoduje, że spada ono na ziemię.


Cietrzew

Cietrzew, jest grzebiącym wielkości kury domowej. Samiec jest lśniąco niebiesko-czarny z białymi wstawkami na skrzydłach, czerwonym pasem nagiej skóry nad okiem oraz lirowatym ogonem. Samica jest ochronnie ubarwiona, ogólnie dość ciemna, szaro-brązowa, cętkowana. Od kury głuszca różni się mniejszymi rozmiarami, białymi paskami skrzydłowymi i lekko rozwidlonym ogonem. Występuje na obszarach o luźnym, często niskim zadrzewieniu (chętnie brzozowym), zamieszkuje także skraje lasów, zawsze w pobliżu rozległych torfowisk, wrzosowisk i łąk. Cietrzew jest ptakiem poligamicznym. Samce nie łączą się w pary z samicami, które samotnie wychowują pisklęta. Koguty większość roku spędzają w pobliżu tokowisk gdzie prezentują swoje walory przed samicami. Wczesną wiosną następuje nasilenie się godów (trwają one praktycznie przez cały rok, za wyjątkiem środka lata i zimy, drugi szczyt następuje na jesieni jednak nie tak intensywnie jak wiosną). Przed świtem cietrzewie zbierają się na tzw. arenach, aby tokować. Każdy samiec zajmuje niewielkie terytorium, którego zajadle broni przed innymi. Najsilniejsze samce wybierają miejsca jak najbliżej centrum areny (o sile samca świadczy także wielkość ogona - liry oraz intensywność koloru brwi - róż). Tam też szuka partnera najwięcej samic. Tokujący cietrzew nadyma gardło, stroszy pióra, opuszcza skrzydła do ziemi, pochyla się do przodu i rozkłada lirowaty ogon ukazując śnieżno-białe pokrywy podogonowe. W takiej pozycji ptak wydaje słyszalny z daleka głos, tzw. bulgotanie (bełkot). Podczas tego jest niespokojny, obraca się we wszystkie strony, rusza przed siebie, czasami podskakuje. Gdy jest mocno podniecony wyprostowuje się, wznosi do góry głowę i wydaje inny, trochę cichszy, syczący dźwięk, tzw.. czuszykanie. Mimo pozornego bałaganu ptaki podczas toków są bardzo czujne i płochliwe. Po zapłodnieniu samice oddalają się w poszukiwaniu miejsc na gniazda. Znajdują się one najczęściej na ziemi (rzadko się zdarza, że kura zajmie stare gniazdo jakiegoś ptaka na drzewie), w płytkim dołku, doskonale ukryte wśród roślinności. Od końca kwietnia samica składa 7-10 jasno brunatnych, obficie, plamkowatych jaj. Pisklęta zaraz po wylęgnięciu się opuszczają gniazdo i są prowadzone przez samice. Cietrzew żywi się przede wszystkim pokarmem roślinnym, owady są pożywieniem prawie wyłącznie piskląt. Dorosłe ptaki odżywiają się jagodami, nasionami oraz pędami drzew i krzewów. Cietrzew jest bardzo płochliwy. Gdy leci to po kilku uderzeniach skrzydeł następuje chwila szybowania. Ponieważ samce cietrzewi zdają się nie odróżniać gatunku samic grzebiących to czasami dochodzi do powstawania bezpłodnych mieszańców cietrzewia z głuszcem (tzw. skrzekot) lub cietrzewia z bażantem.


Orzechówka

Ptak z rodziny krukowatych. Zamieszkuje bory iglaste i górskie lasy. Osiąga 37 cm długości ciała. Wierzch głowy, skrzydła i ogon czarne, spodnia strona ogona biała, reszta ciała brązowa, biało nakrapiana. Odżywia się nasionami drzew iglastych, orzechami laskowymi, owadami, ślimakami i drobnymi kręgowcami. Gnieździ się w gęstwinie gałęzi. Samica składa 2-4 jaj, które wysiaduje sama przez 17-19 dni. Młode opuszczają gniazdo po ok. 24 dniach. To, bez wątpienia ptak z charakterem i swoistym urokiem. Gatunki należące do tej grupy systematycznej odznaczają się, bowiem wyjątkowym sprytem i inteligencją, a jednocześnie każdy z osobna to prawdziwy. Natomiast nasz rodzimy podgatunek orzechówki zdecydowanie unika zaludnionych obszarów. Ptaki w okresie lęgowym są wyjątkowo płochliwe i prowadzą skryty tryb życia. W związku z tym trudno odnaleźć ich gniazdo. Również w trudnych warunkach zimowych orzechówki potrafią radzić sobie ze zdobywaniem pożywienia - nie korzystając z pomocy ludzi - głównie dzięki swojej zapobiegliwości. Podobnie jak inne krukowate orzechówki gromadzą zapasy na zimę ukrywając w wybranych miejscach buczynę, orzechy laskowe i inne nasiona. Zazwyczaj dobrze zapamiętują usytuowanie swoich magazynów i odnajdują większość z nich.


Wodniczka

Wodniczka , ptaszek z rodziny wróblowatych najrzadszy i najbardziej rozwiązły ptak śpiewający . Dziś pozostało ledwie 13-20 tysięcy par. Ponad 20 mln zł kosztować ma ochrona tych ptaków. Wodniczki żyją w wielkich grupach nie Natura wyposażyła samce wodniczki bardzo hojnie. Zdaniem ornitologów, narządy płciowe tego ptaka są wyjątkowo duże w porównaniu z narządami samców innych gatunków. Panowie wodniczki wiodą życie wolne od zmartwień, stale gotowi do spółkowania i nowych podbojów miłosnych. Całymi dniami poszukują wybranek, często zmieniając "obszary aktywności". W poszukiwaniu samic gotowe są przebyć nawet bardzo długą drogę. Gdy już znajdą samiczkę, sukces jest niemal pewny. Wodniczkowe samiczki, bowiem do cnotliwych i wiernych nie należą, odmawiają, więc rzadko. Zresztą, czyż można zrezygnować z romansu, gdy wodniczkowi panowie należą do najbardziej namiętnych ptasich kochanków?


Kumak

Dojrzałe płciowo osobniki tego gatunku osiągają długość ok. 5 cm. Grzbiet ciała tego gatunku jest szary, jasnopopielatobrązowy lub oliwkowobrązowy (rzadziej brązowoczarny), pokryty małymi okrągławymi, ciemnobrązowymi, lub ciemnoszarymi plamkami. Czasami można znaleźć osobniki z większymi, zielonymi plamami. Spód ciała jest jaskrawo, kontrastowo ubarwiony. Tło brzucha jest ciemne: czarne, ciemnoszare, lub szaroniebieskie z małymi, białymi kropkami. Pokryte jest ono dużymi, czerwonymi, pomarańczowymi lub żółtymi plamami. Charakterystyczną cechą tego gatunku, odróżniającą go od ogólnie bardzo podobnego kumaka górskiego, jest brak połączeń między plamami pokrywającymi tułów, a tymi znajdującymi się na spodzie kończyn. Kolor plam na brzuchu nie jest dobrą cechą dla rozróżnienia tych dwóch gatunków (patrz zdjęcie).Głowa i tułów kumaka nizinnego są spłaszczone grzbieto-brzuszne. Głowa jest mała, bez parotyd. Błony bębenkowe nie są widoczne. Źrenice oczu mają kształt serca. Tylne kończyny są stosunkowo krótkie. Palce stóp spięte są błoną pławna. Skóra kumaka nizinnego pokryta jest brodawkami. Odróżnienie samca od samicy poza okresem godowym jest niemożliwe, a w czasie godów dość trudne, ponieważ osobniki obu płci nie różnią się wielkością ani ubarwieniem. Samiec w przeciwieństwie do samicy ma parzyste worki powietrzne umieszczone na dnie jamy gębowej, dzięki czemu w okresie rozrodu wabi samice wydając charakterystyczny głos godowy. Podczas godów ma również niskie, wydłużone, płaskie ciemne modzele godowe na wewnętrznych powierzchniach przedramienia oraz na pierwszym i drugim palcu przedniej kończyny. Ciało osobników przebywających w wodzie jest bardzo uwodnione, dzięki obfitszej niż w innych okresach wydzielinie gruczołów limfatycznych.


Rzekotka

Długość ciała dojrzałych płciowo osobników rzekotki drzewnej wynosi od 3 do 6 cm. Samce nie różnią się wielkością od samic. Ciało rzekotki drzewnej jest delikatne, spłaszczone grzbieto-brzusznie. Grzbiet ciała pokryty jest gładką, błyszczącą, bardzo delikatną, cienką i wilgotną skórą. Głowa jest spłaszczona grzbieto-brzusznie, wysoka, zakończona krótkim, zaokrąglonym pyskiem. Parotydy nie występują. Oczy są duże, dość wystające, o poziomych, eliptycznych źrenicach. Błony bębenkowe są wyraźne, szarobrązowe, mniejsze od oczu. Długie palce kończyn zakończone są zaokrąglonymi przylgami. Między palcami tylnych kończyn znajdują się silnie wcięte błony pławne, sięgające połowy najdłuższego (czwartego) palca. Tylne kończyny są smukłe i długie. Samce, nawet w okresie rozrodu, tylko nieznacznie różnią się od samic. Brak jest modzeli godowych, czy szaty godowej, za wyjątkiem zielonej, brązowawej lub żółtej plamy na podgardlu u samca. Grzbiet ciała u tego gatunku ma barwę trawiastozieloną, która może się zmieniać w pewnym zakresie u danego osobnika w zależności od temperatury otoczenia, koloru i faktury podłoża oraz stanu emocjonalnego zwierzęcia. W takich okolicznościach rzekotka może przybierać barwy: cytrynowożółtą, brązową, ciemnozieloną, oliwkowoszarą, liliową, niebieskawą, a nawet nieomal czarną. Jedynym deseniem charakterystycznym dla tego płaza, jest ciemnoszara, wzdłuż górnej krawędzi jasno obrzeżona smuga (tzw. linia brzeżna), przebiegająca od każdego z otworów nosowych, przez oko, wzdłuż granicy między dolnymi bokami ciała a powierzchnią brzucha, aż do okolic nasad tylnych kończyn. W okolicy bioder linia ta tworzy charakterystyczną dla tego gatunku "pętlę" (zagięcie). Nie ma jej część osobników podgatunku Hyla arborea schelkownikowi. Na Krecie (podgatunek Hyla arborea kretensis) spotkać można osobniki mające w tym miejscu czerwonawą plamę oraz czerwone plamy na wierzchnich stronach przednich kończyn. Brzuch rzekotki drzewnej jest biały lub jasnokremowy do szarego, delikatnie ziarnisty. Podgardle samicy jest jaśniejsze. Samiec ma poza tym pojedynczy rezonator umieszczony na dnie jamy gębowej, pod językiem. W czasie wydawania głosu godowego rezonator ulega rozdęciu, dzięki czemu skóra na podgardlu samca jest wtedy gładka, zaś w czasie spoczynku jest rozciągnięta, pomarszczona, ułożona w poprzeczne fałdy. Kijanki są jasnobrązowe, półprzezroczyste, o metalicznym, błękitnym połysku. Płetwa ogonowa tworzy bardzo szeroki fałd skórny zaczynający się w tylnej część głowy i kończący się w połowie długości brzucha.. Poza okresem godów gatunek ten prowadzi lądowy, głównie nadrzewny tryb życia, wykazując aktywność dzienną, zmierzchową lub nocną. Przeważnie przebywa na gałęziach krzewów i drzew, do wysokości 10 m. Można ją znaleźć także na ziemi. Dzięki przylgom na końcach palców, może poruszać się nawet po całkowicie pionowych powierzchniach (nawet szklanych). W razie niebezpieczeństwa spada w dolne partie krzewów lub na ziemię. Poluje czatując nieruchomo i łapiąc ofiarę długim językiem, albo też skacze w kierunku owada (czasem na znaczną odległość), chwytając go paszczą w "locie". Na obszarach o chłodniejszym klimacie, zimuje na lądzie, ukryta w jamkach ziemnych pod korzeniami drzew, itp. Może się oddalać od zbiornika rozrodczego nawet na odległość 12 km. Żyje co najmniej 15 lat. Zjada owady oraz inne stawonogi.Rrozmnażanie się rzekotki drzewnej zachodzi głównie między kwietniem a majem. Samce nawołują samice ze zbiornika rozrodczego, przeważnie wieczorami i nocą. Na dzień zarówno samce jak i samice wracają na ląd. W nocy rzekotki łączą się w pary, przy czym ampleksus jest pachowy i bardzo nietrwały. Samica składa pakiety jaj, po 20 - 150 sztuk, w krótkich odstępach czasu. Łącznie w sezonie samica składa około 200 - 1400 jaj. Właściwa komórka jajowa ma średnicę 1 - 2 mm, a razem z otoczką: 3 - 4 mm. Jajo ma barwę brązową. Jego dolna połówka jest jaśniejsza. Kijanki opuszczają osłony jajowe po około 2 - 3 dniach od złożenia jaj. Metamorfozę przechodzą po około 2 miesiącach.


Avatar Art - Tomasz mar. Chojnacki & Anna s.d. de Luna y Euskadi 2008