Rozmiar: 87746 bajtów

 



Niedźwiedź Gelloński

Jest zwierzęciem, którego bezpośrednim przodkiem był niedźwiedź jaskiniowy. Zachował wszystkie cechy fizyczne i przystosowawcze poprzednika. Osiąga wielkość do 2 metrów, samice są nieco mniejsze.
Jego głównym pożywieniem są rośliny i małe zwierzęta. Większość życia spędza w jaskiniach, w przeciwieństwie do krewniaka - niedźwiedzia brunatnego. Jest to gatunek unikalny i występujący tylko na terenie Parku Narodowego.
Niedźwiedź jest pustelnikiem. Przed zimą i mrozem chroni się zapadając w sen zimowy. Czas snu jest zależny od czasu zalegania pokrywy śnieżnej uniemożliwiającej znalezienie pożywienia. Zwierzę przygotowuje starannie gawrę jesienią. Często powiększa ubiegłoroczne miejsce zimowania, korzystając ze swoich długich pazurów, usuwa kamienie, zwykle wyścieła je gałązkami i mchem. Wejście do niego jest zatkane gałęziami, ziemią lub śniegiem. W czasie snu tętno niedźwiedzia spada z 40 do 8 uderzeń na minutę. Spowolnieniu ulega także oddech, a temperatura ciała obniża się o ok. 1 - 2 st. C. Jednak w tym stanie niedźwiedź nie pozostaje mniej czujny. W przypadku zbliżającego się do gawry niebezpieczeństwa zwierzę nie rusza się, ale jest gotowe w każdej chwili odeprzeć atak. Kiedy przeszkodzi mu się w śnie zimowym, poszukuje innego, bardziej prowizorycznego miejsca znacznie oddalonego od pierwotnego.


Puma Gellońska

Przypomina lwa swą jednolitą, przeważnie szaroczerwonawą sierścią. Samice i samce nie różnią się zabarwieniem, ale młode noszą szatę całkiem odmienną, a mianowicie na ciele ich występują czarne plamki ułożone w podłużne szeregi. Długość jej ciała wynosi 1,2 metra, a wysokość 60 cm, długość ogona to 70 cm.
Większą część dnia spędza śpiąc na drzewach, w zaroślach lub w wysokiej trawie, wieczorem i nocą wychodzi na łowy. Odwagę wykazuje dopiero wtedy, gdy jest doprowadzona do ostateczności, poza tym ucieka zarówno przed psami jak i ludĄmi. Zazwyczaj porywa się tylko na mniej silna zdobycz i poluje przede wszystkim na zwierzęta bezbronne. Wychodzi na łowy dopiero nocą, stosuje metodę wszystkich kotów, zachodzi zwierzę znienacka i gdy się przybliży, chwyta skacząc na nie jednym susem. Jeśli chwyci swą ofiarę rozszarpuje jej gardło i najpierw wylizuje krew. Małe zwierzęta pożera całe, z większych zjada tylko cześć a resztę przykrywa liśćmi.


Wilk Gelloński

Przypomina postacią bardzo dużego, chudego, lecz silnego psa o zwisającym ogonie. Długość ciała wynosi około 1,15 metra, zaś puszystego ogona 45 cm, wysokość w kłębie 85 cm, ciężar 35- 50 kilogramów. W sierści wilka włosy szarożółte mieszają się z czarnymi i srebrnymi. Oczy osadzone ukośnie, uszy sterczą do góry.
Zamieszkuje ustronne ciche okolice, mroczne lasy, trzęsawiska. Gdy sprawy rozrodu i wychowu młodych nie stoją na przeszkodzie, rzadko pozostaje dłuższy czas w jednym miejscu, przemieszcza się w dość dużym promieniu, opuszcza daną okolicę na kilka dni lub tygodni aby znów powrócić. W czasie wiosny i lata żyje samotnie, jesienią i w zimie w licznych gromadach.
Wilk jeśli już raz wejdzie w skład stada, to zaczyna wykonywać wszystko wspólnie, pomaga innym osobnikom, w razie potrzeby przywołuje wyciem. Podczas wypraw łowieckich w ciągu jednej nocy potrafi przemierzyć 70 kilometrów. Żywi się większą zwierzyną dziką, zarówno ssakami jak i ptakami, nie gardzi owadami jak i różną roślinnością. Podczas łowów jest przebiegły i zuchwały. Z największą ostrożnością podkrada się do ofiary i zgrabnym susem skacze jej do gardła, aby zwalić z nóg. Godzinami czatuje na zwierzynę, bez względu na to czy jest to jeleń czy suseł. Po tropie idzie z niezawodną pewnością. W czasie wspólnych łowów postępuje w porozumieniu z resztą stada, kiedy jedna cześć stada ściga zdobycz, a druga stara się ją odciąć i zagrodzić drogę.
Okres rui przypada na czas od końca grudnia aż po marzec. Ciąża trwa 64 dni. Małe rodzą się ślepe i całkowicie zależne od matki. Młode rosną do trzeciego roku życia i stają się wtedy zdolne do rozmnażania.


Ryś Ferski

Różni się znacznie od pozostałych kotów. Występują u niego pędzelki na uszach i bokobrody, krótsze w lecie zaś zimą tworzące rodzaj grzywy. Tułów jest osadzony na długich nogach Ogon bardzo krótki. Nasz Ryś Ferski jest ślicznym, mocnym zwierzęciem, o gęstym futrze barwy czerwonoszarej, pokrytym niezbyt wyraĄnymi cętkami. Długość ciała może osiągnąć 1,25 m., a wysokość w kłębię 75 cm.
Wiedzie żywot samotny, przez dłuższy czas na tym samym obszarze. Ze zmysłów najlepiej rozwinięty jest słuch, a wzrok mu prawie dorównuje. Na miejsca legowiska wybiera sobie rozpadliny skalne, większe jamy czy nory lisie. Przeważnie jest raczej trwożliwy. Głos ma donośny, skrzeczący o wysokim tonie.
Zdobyczą rysia może być każde zwierzę, mało, która istota poczynając od małych ssaków a na sarnach kończąc może czuć się przy nim bezpieczna. Jednym susem rzuca się na ofiarę i zazwyczaj rzadko się zdarza, aby musiał atakować drugi raz. Ofiara jest przytrzymana mocno zębami, a chwile po tym jest już martwa. Teraz ryś rozpoczyna rytuał. Ofiara zostaje dokładnie obwąchana, obejrzana i podrzucana łapą. Do jedzenia zabiera się dopiero po tych ceremoniach.
Ciąża u rysi trwa 10 tygodni, samica rodzi 2-3 młodych, które początkowo są białe i na świat przychodzą całkowicie ślepe.


Lis Rudy

Jest bardzo rozpowszechnionym drapieżnikiem, z wyjątkową umiejętnością przystosowywania się do najróżniejszych warunków bytowych. Całkowita długość zwierzęcia to 95-135 cm, z czego 35- 45 cm przypada na ogon, wysokość w grzbiecie wynosi 35-40 cm. Z powodu gęstej sierści lis wydaje się gruby, w rzeczywistości tułów ma bardzo smukły i zwinny. Zabarwienie sierści jest cechą indywidualną danego osobnika i może być od jasnego, ochrowożółtego do ciemnego kasztanowobrunatnego.
Jest drapieżnikiem nocnym, ale w spokojnej okolicy można go spotkać i za dnia. Najchętniej żywi się padliną, ale że rzadko takiego jadła ma pod dostatkiem musi zakręcić się koło żywej zdobyczy. Głównym jego pożywieniem są myszy, wyszukuje je łatwo dzięki bardzo wrażliwemu słuchowi.
Podczas złej pogody szuka lis schronienie w swej często silnie rozgałęzionej norze, którą albo sam wygrzebuje, albo, (ponieważ jest dość leniwy) zabiera chętnie dzikim królikom lub borsukowi. Zwykłym sposobem chodu lisa jest "sznurowanie", stopy stawiane są jedna za drugą, prawie po linii prostej. Ślad na śniegu przypomina sznur pereł.
Okres godowy przypada na styczeń i luty. Po 9 tygodniach ciąży samica rodzi 4-6 młodych, które do szóstego miesiąca życia są zależne od matki.


Wydra

Doskonale przystosowana do życia w wodzie, ma płaską głowę, zamykane uszy, przylegającą sierść, błony pławne między palcami i długi, lekko przypłaszczony ogon.
Zamieszkują pobrzeża jezior i rzek, a oddalają się od wody, tylko wówczas, gdy są do tego zmuszone. Pływają i nurkują po mistrzowsku, mogą wytrzymać pod wodą bardzo długi czas, ale i po ziemi biegają bardzo szybko. Są silne, pojętne i wytrzymałe.
Okres godowy nie przypada na określoną porę roku, młode mogą rodzić się każdego miesiąca, wszak większość przychodzi na świat w lecie. Po ciąży trwającej 9 tygodni samica wydaje na świat w komorze wysłanej trawą 2-4 ślepe młode, które po 9 dniach uzyskują wzrok. Po upływie 8 tygodni matka wyprowadza je już na połów ryb.


Kozica Gellońska

Jest właściwie zwierzęciem leśnym, jedynie latem wspina się na granie, orientując się dobrze jak dostosować miejsce pobytu do każdorazowego stanu pogody. Są zwierzętami dnia, z nastaniem zmroku idą na spoczynek ukrywając się za skałami, w kotlinach lub pieczarach. Jako zwierzęta bardzo towarzyskie jednoczą się w stada. Kierownictwo stada obejmuje stara doświadczona kozica, regulując ruch, nie ma w stadzie specjalnych wart, każda kozica, gdy zauważy coś podejrzanego wydaje daleko rozchodzący się gwizd połączony z tupaniem przednią nogą. Gdy przychodzi czas rui do stada włączają się stare kozły ( przełom listopada i grudnia). Mimo ich bardzo milczącego usposobienia w czasie tym wydają głuche i przytłumione chrząknięcia. Stare samce z furia atakują się nawzajem, w pojedynkach zdarzają się często dość poważne okaleczenia. Po 6 miesiącach ciąży samica rodzi 1- 2 młode. Już po kilku godzinach od porodu koźlątko stoi na nogach, ale dołącza do stada z matką dopiero po 1,5- 2 latach.


Owca Ferska

Samce owiec (barany) nie mają bródki, ale mogą mieć grzywę na podgardlu. Owce - w odróżnieniu od kóz, mają gruczoły zapachowe między kopytami, na podbrzuszu i w pobliżu gałek ocznych, ale nie mają gruczołów podogonowych. Barany mają duże i raczej tępe rogi zakręcone spiralnie. Owce są bezrogie, mają krótkie ogony i często łatę na zadzie. Chociaż łatwo odróżnić owcę domową od domowej kozy, nie zawsze jest to łatwe u gatunków dziko żyjących. Samice z reguły są do siebie podobne, natomiast samce się różnią. Kozy mają bródki i wydzielają intensywny zapach, ponadto czasem spryskują się własnym moczem. Poza tym samce mają ostre i zakrzywione rogi z guzełkowatymi brzegami. Kozy mają gruczoły zapachowe w okolicy odbytu (tzw. gruczoły podogonowe), a ich ogony są płaskie i gładkie, osiągają długość 15 - 20 cm. Żywią się trawami i inna roślinnością zielną, liśćmi i korą krzewów, zimą także porostami i mchami. Ciąża dwa 120 -150 dni i rodzi się 1-2 młode.Rozmiary ciała: od głowy do ogona 1,1 - 1,86 m; ciężar 25 - 140 kg Ubarwienie: przeważnie siwe lub brązowe, niektóre gatunki czarne, białe lub złociste.


Wielki Orzeł Gelloński

Wielki Orzeł Gelloński to duży ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych,. Samica znacznie większa, ale obie płcie ubarwione identycznie. Grzbiet brunatny, głowa i kark jaśniejsze o złotawym odcieniu. Spód jaśniejszy. Lotki i końce sterówek czarne, nasada ogona szara. Dziób czarny, nogi żółte. Skrzydła długie i szerokie, w locie ślizgowym i podczas krążenia lekko uniesione, na końcach widoczne palczasto rozłożone lotki. W locie silnie uderza skrzydłami, po czym przez 1-2 sekundy następuje lot ślizgowy. Zamieszkuje lasy i góry, unika człowieka. Młodociane osobniki koczują. Gniazda buduje na półce skalnej lub w koronie wysokiego drzewa. W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając dwa jaja w marcu lub kwietniu. Jaja wysiadywane są okres około 42 dni przez samicę. Pisklęta opuszczają gniazdo po niemal 3 miesiącach. Żywi się średniej wielkości ssakami, ptakami i świeżą padliną. Poluje z niskiego lotu patrolowego i z zasiadki.


Jastrząb

Prowadzi samotniczy tryb życia. W pary łączy się tylko w okresie godów. Polowania odbywają się w pojedynkę z użyciem strategii zaskoczenia. Wylatuje ponad ofiarę, obserwuje ją i lotem pikowym zbliża się gwałtownie do niej, a następnie łapie ją w szpony. Swoją zdobycz oskubuje z pierza i zjada w ukryciu. Resztki większych ofiar pozostawia na następny dzień. Ubarwienie na wierzchu ciała szaro-popielate, od spodu faliste, poprzeczne prążki. Biała, długa brew umiejscowiona nad okiem z wyraźną, jaskrawożółtą tęczówką. Ogon stosunkowo długi. Umie latać nisko a zarazem dobrze przy tym manewrować, wykorzystuje ogon do sterowania w locie. Jego pokarm stanowią głównie gołębie, także sójki, wrony, kawki, drozdy, dzięcioły, kuropatwy, ptactwo domowe. Poluje również na wiewiórki, zające, króliki, gryzonie. Składa 3-4 jaja o niebieskawej barwie, które wysiaduje przez 35-38 dni. Młode osobniki zdolne są do latania w wieku ok. 35 dni. Fauna parku składa się z wielu gatunków zwierząt te wymienione wyżej to gatunki objęte ścisłą ochroną. Turystów uprasza się o szczególne zachowanie ostrożności w pobliżu miejsc przebywania tych zwierząt. Na terenie parku wszędzie są rozmieszczone tablice informacyjne, jaki gatunek i o jakiej porze roku można obserwować z danego miejsca. Nie wolno do Parku wnosić żadnej żywności w celu dokarmiania zwierząt, wszelkie odpady i resztki proszę starannie zebrać i zabrać ze sobą. Miejsca postoju i odpoczynku są wyznaczone.


Avatar Art - Tomasz mar. Chojnacki & Anna s.d. de Luna y Euskadi 2008